Mówiąc nam dzisiaj o Królestwie Bożym, czyli o swoim królestwie, Jezus posłużył się wyjątkowym obrazem z życia codziennego ówczesnych Izraelitów, a mianowicie dniem zaślubin.

Był zwyczaj, że panna młoda oczekiwała na swego ukochanego w wyznaczonym dniu, wraz ze swymi przyjaciółkami. Zwyczajem było, że oczekiwały zaopatrzone w lampy z oliwą, i zwyczajem było, że pan młody zwykł się spóźniać. Te godziny poprzedzające przybycie pana młodego, zwykle spędzano na radosnej zabawie, która nie zwalniała jednak  z czujności i roztropności. Kiedy oblubieniec przybył, a mogło to być o różnych porach dnia lub nocy, rozpoczynała się uczta weselna, na którą czuwający byli zaproszeni. Opis samej uczty mamy u św. Jana, który relacjonuje w swej Ewangelii, wesele w Kanie Galilejskiej.

Jezus, mówiąc o Królestwie Bożym, porównuje je do uczty weselnej, na której to On jest Panem Młodym. Radosne oczekiwanie na Niego jest już częścią uczty, a kluczem do wejścia na nią jest lampa z zapasem oliwy.

Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną i drzwi zamknięto.

Na czym więc polegała owa gotowość?

Ojcowie Kościoła na czele ze św. Augustynem (por. Sermones 93,4) upatrywali w oliwie koniecznej do rozpalenia lamp, symbol miłości. Nie można jej bowiem kupić, otrzymuje się ją jako dar, który trzeba strzec w swoim sercu przez czynienie dobra. Ta miłość i wynikające z niej miłosierdzie kształtuje się w relacji do Pana Młodego, do Chrystusa. Nie wystarczą więc deklaracje i górnolotne zapewnienia. Miłość jest bowiem gotowością całkowitego poświęcenia i oddania swojego życia, bo On, Jezus Chrystus, prawdziwy Oblubieniec, taką miłością nas darzy. Innej odpowiedzi na Jego miłość nie ma. Jest to niezwykle logiczne, albowiem nigdy i nikt nie zwróci się do nas z ważniejszym zaproszeniem.

W miejscowości Huben w Tyrolu Wschodnim, przy jednym z gospodarstw rolnych, malowniczo położonym nad doliną rzeki Isel, znajduje się niewielka kaplica, dedykowana Najświętszej Maryi Pannie Wniebowziętej. W antepedium ołtarza jest umieszczony obraz przedstawiający ewangeliczną scenę o pannach roztropnych i nierozsądnych. Centralną postacią jest zmartwychwstały Jezus jako oblubieniec wraz z najświętszą Maryją Panną. Oboje przedstawieni są w aureoli symbolizującej niebiańską rzeczywistość. Po jednej stronie artysta przedstawił rząd panien roztropnych, które zmierzają w stronę otwartej dla nich przestrzeni wiecznego szczęścia. Zarówno Chrystus, jak i Najświętsza Maryja Panna są zwróceni w stronę tych kobiet. Z drugiej zaś strony artysta przedstawił rząd panien nieroztropnych, które wprawdzie też pragną wejść na spotkanie z Chrystusem Oblubieńcem, ale na ich drodze stoi anioł, który zdecydowanym ruchem ręki oznajmia: drogie panie, nic z tego nie będzie. A odwrócony od nich Chrystus zdaje się mówić: Zaprawdę powiadam wam, nie znam was.

Miałem zaszczyt odprawić Msze święte w tej kaplicy zwanej, Mooser Kapelle wpisanej w tętniące życiem gospodarstwo rolne. To doświadczenie jest wpisane w moje życie, a przede wszystkim fakt, że Ta, która została wniebowzięta, jest dla nas wszystkich wzorem prawdziwej roztropności w naszej codzienności. Jest Maryja nie tylko niezwykłym przykładem miłości Boga i bliźniego, ale i przewodniczką na ucztę swojego Syna. Jakże mocno to wybrzmiało na najsłynniejszym w dziejach świata weselu w Kanie Galilejskiej: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2,5).

Dzisiaj, my Polacy, ale i nie tylko my, stoimy przed „zamkniętymi drzwiami”. Są one znakiem dla nas wszystkich wzywającym do głębokiej refleksji. Prawnik przestał być prawnikiem, lekarz przestał być lekarzem, kapłan przestał być kapłanem … . Zatraciliśmy siebie, bo wprawdzie usta nasze są pełne deklaracji, to  w rzeczywistości przestaliśmy kochać Boga i bliźniego.  Lampy nam gasną!

Jeżeli nie pójdziemy drogą Maryi w naszej codzienności, jeżeli nie odejdziemy od naszych grzechów i nie zapalimy lamp miłości, nie tylko stracimy nasz dom, ale zamkniemy sami sobie bramę do niebieskiej ojczyzny. Większej głupoty trudno sobie wyobrazić.

Ks. Lucjan Bielas