XXXIII Niedziela Zwykła, Rok A
15 listopada 2026

Ewangelia  (Mt 25,14-30)

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:

«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.

Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.

Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”

Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”

Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».


Dramat tego „trzeciego”

(Prz 31,10–13.19–20.30–31; 1 Tes 5,1–6; Mt 25,14-30)

Image description

To nie przypadek, że właśnie w okolicach naszego narodowego Święta Niepodległości przypadającego na 11 listopada, Pan Bóg nas Polaków wzywa do szczególnie intensywnej  refleksji.  Jednakże z  racji naszego geopolitycznego położenia, ta refleksja żywo dotyczy całej Europy. Krew zamordowanych i rannych na krakowskim Rynku Głównym 7 listopada w Godzinę Miłosierdzia, zarówno Polaków, jak i gości zagranicznych jest krzykiem wzywającym nas do głębokich przemyśleń i konkretnych decyzji. Sprawa dotyczy zarówno roli struktur państwa, jak i misji Kościoła. Wszystkim nam potrzeba krytycznego spojrzenia na wartości, według których układamy naszą rzeczywistość i na wartości, w których chcemy wychować następne pokolenia. Nie można oczekiwać, że zrobią to za nas politycy lub biskupi, to każdy z nas powinien dokonać gruntownego rachunku sumienia.


Wielu z nas stawia pytanie, często padające w tragicznych momentach ludzkiego życia: - gdzie byłeś Panie Jezu, kiedy na krakowskim Rynku i to właśnie o godzinie 15.00, godzinie Twojego  Miłosierdzia, doszło do brutalnej strzelaniny?

Z biegiem czasu odpowiedź Miłosiernego Jezusa zaczyna mocno wybrzmiewać: - To Ja, Jezus byłem właśnie tam,  na krakowskim Rynku, byłem w narażających własne życie policjantach, byłem w lekarzach, którzy nie  przypadkiem zjawili się tam, gdzie byli najbardziej potrzebni; byłem w tych wszystkich, którzy z niezwykłą ofiarnością, nie zważając na własne bezpieczeństwo, ratowali bliźnich, i to często zupełnie sobie nieznanych. Ja tam byłem, a prawda o Mojej obecności będzie się jeszcze bardziej objawiała tym, którzy będą gotowi, aby ją przyjąć.


I tak teksty odczytane w dzisiejszej liturgii nie są przypadkowe. Natchniony autor Księgi Przysłów stawia nam obraz dzielnej niewiasty, która  fantastycznie się rozwija, stając się kobietą prawdziwie piękną we wszystkich aspektach. Podziwu godna jest również jej ekonomiczna skuteczność, pozycja społeczna i powszechny, niekwestionowany szacunek, jakim jest darzona. Można pokusić się o stwierdzenie, że właśnie na takich osobach, zarówno mężczyznach, jak i kobietach można budować stabilną gospodarkę państwa i jego doczesne bezpieczeństwo. Znamienne jest jednak to, że natchniony autor ukazuje ową dzielną kobietę, jako istotę przekraczającą swe ludzkie możliwości. Odczytuje ona misję swojego życia, daną jej przez Stwórcę, a pełniąc ją, uruchamia Jego nieskończone wsparcie. Jest to aspekt kluczowy, ale jakże często pomijany w ekonomii, co w konsekwencji prowadzi do dramatów i to zarówno osobistych, jak i społecznych. 


Św. Paweł przestrzega tych nadmiernie zanurzonych w dobrach tego świata, trzeba być świadomym nieuchronnie zbliżającego się końca, który przyjdzie o najmniej spodziewanej godzinie. A o gotowości na ten moment mówi nam sam Chrystus Ten, który będzie naszym Sędzią. Trudno o bardziej wiarygodne pouczenia. Od Niego otrzymaliśmy szeroko rozumiane talenty o gigantycznej wartości. To On sam zarówno nauką, jak i własnym przykładem, daje nam instrukcję obsługi powierzonych wartości. I jakby tego było mało, jest na każde zawołanie tych, którzy zwracają się do Niego o pomoc.  


Niezwykle intrygujący w dzisiejszej Ewangelii jest ów „trzeci sługa”. Obdarowany jednym talentem ukrył go w ziemi, a kiedy trzeba było się rozliczyć, stanął przed panem z efektem swoich wykopalisk i całą prawdą o sobie: Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność.  Reakcja pana, nie zostawia słudze żadnego pola manewru. Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Sługa traci powierzony mu talent, traci zaufanie pana, a pogrążony w ciemności i rozpaczy będzie mógł mieć pretensje tylko do siebie, lecz to już nie zmieni jego sytuacji.  Stawiam sobie dzisiaj kolejne pytanie: - jak dochodzi w życiu człowieka do poziomu takiej głupoty? Odpowiedź leży w akceptacji kłamstwa, co sprawia, że niejako wchodzi ono człowiekowi w krew, staje się jego drugą naturą. Jakże często jest tak, że doskonale wiemy, że coś jest złe, ale mimo to uparcie okłamujemy Boga, okłamujemy siebie i  swoje otoczenie. To kłamstwo może tak głęboko w nas wejść, że na końcu końców stojąc przed Jezusem Sędzią, będziemy, na naszą wieczną zgubę, opowiadali bzdury tak, jak ów „trzeci sługa”.

Świadomi niezwykle silnych strumieni kłamstwa w naszej rzeczywistości, przylgnijmy mocniej do Jezusa i Jego nauki. Badajmy nasze sumienia, aby kłamstwo ich nie pokrzywiło. Miejmy odwagę zawsze stawać po stronie prawdy. Prawdą jest Jezus. To właśnie relacja z Nim jest paradoksalnie,  podstawą naszego  rozwoju osobistego, społecznego i ekonomicznego. Obecny w naszych sercach objawia swoje miłosierdzie nam i przez nas innym.

 

Ks. Lucjan Bielas